ตราประจำจังหวัด
|
จังหวัดหนองคาย
มีประวัติความเป็นมายาวนานประมาณ 200 ปีเศษ
เป็นจังหวัดที่อยู่ชายแดนทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย
อยู่ติดกับประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (สปปล.) โดยมีแม่น้ำโขงเป็นเส้นกั้นพรมแดน
เมืองหนองคาย เดิมชื่อ
"บ้านไผ่" หรือ "บ้านบึงค่าย" เนื่องจากในสมัยรัชกาลที่ 3
แห่งกรุงรัตนโกสินทร์
เจ้าอนุวงศ์กษัตริย์ผู้ครองนครเวียงจันทน์ ได้ตั้งตัวเป็นกบฎยกกองทัพผ่าน
หัวเมืองรายทางมาจนถึงนครราชสีมาทางกรุงเทพฯ
จึงได้โปรดให้พระยาราชสุภาวดีเป็นแม่ทัพมาปราบโดยมีท้าวสุวอธรรมา
(บุญมา) ยกทัพมาจากเมืองยโสธร และพระยาเอียงสา
มาช่วยเป็นกำลังสำคัญ ในที่สุดสามารถจับตัวเจ้าอนุวงศ์ลงไปกรุงเทพฯ
จนสำเร็จ และได้พระราชทานบำเหน็จทุกถ้วนหน้าแล้ว
โปรดเกล้าฯให้ท้าวสุวอธรรมา เลือกทำเลที่จะสร้างเมือง 4 เมือง
คือ 1. เมืองพานพร้าว (ปัจจุบันคืออำเภอศรีเชียงใหม่)
2. เมืองเวียงคุก 3. เมืองปะโค 4. เมืองไผ่ (บ้านบึงค่าย)
พ.ศ. 2370 ท้าวสุวอธรรมา (บุญมา) ได้เลือกเอาบ้านไผ่สร้างขึ้นเป็นเมืองหนองคาย
พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
โปรดเกล้าฯให้ท้าวสุวอธรรมา (บุญมา) เป็นพระปทุมเทวาภิบาล
(บุญมา) ดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองหนองคายคนแรก
และให้เมืองเวียงจันทน์ขึ้นตรงต่อเมืองหนองคาย ในปี พ.ศ. 2434
ภายหลังกบฎฮ่อ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระเจ้าน้องยาเธอกรมหมื่นประจักษ์ศิลปาคม
เป็นสมุหเทศาภิบาลประจำมณฑลลาวพวนตั้งที่ทำการมณฑลอยู่ที่เมืองหนองคาย
ต่อมาในปี พ.ศ.2436
ไทยเสียดินแดนฝั่งซ้ายของแม่น้ำโขงให้แก่ฝรั่งเศส และระบุในสัญญา
ห้ามมิให้ไทยตั้งหรือนำกองทัพทหารอยู่ในเขต 25 กิโลเมตร
จากชายแดน กรมหมื่นประจักษ์ศิลปาคมจึงได้ย้ายที่ทำการมณฑลไปอยู่บริเวณบ้านเดื่อหมากแข้ง
และตั้งเป็นมณฑลอุดรธานีมาจนถึงรัชกาลที่ 6 และในปี พ.ศ.2457
ในสมัยรัชกาลที่ 6 ได้โปรดเกล้าฯ
ตราพระราชบัญญัติปกครองท้องที่ขึ้น โดยให้ยกเลิกระบอบเจ้าปกครองทั่วประเทศ
ในวันที่ 1 เมษายน 2458 กระทรวงมหาดไทยจึงได้มีคำสั่งสถาปนาเมืองหนองคาย
ให้เป็น "เมืองหนองคาย" พ.ศ. 2459 เปลี่ยนคำเรียกชื่อเมืองมาเป็นจังหวัด
มีข้าหลวงปกครอง ซึ่งต่อมาเรียกผู้ว่าราชการจังหวัด และในปี
พ.ศ.2476 ได้มีการจัดระเบียบบริหารส่วนภูมิภาคเป็นจังหวัด
และอำเภอ
|
|
|
|
กระดานขีดๆเขียนๆ ริมโขง
| ชาวปทุมเทพ
| ชาวชุมพลโพนพิสัย
| ชาวท่าบ่อ
| ชาวศรีเชียงใหม่
|
ชาวปากคาด |
ชาวบึงกาฬ |
ชาวศรีวิไล | คนกะงาน